دو روزه ديگه ميشه يك سال

يك سال كه تورو دارم:))

چقدر خوب بود اين يك سال..

+٢٤ دي بود،حدود ساعت ١١صبح

توي كوچه ي كارگاه وايساده بوديم

گفتي ميخوام به چيزي بگم كه بايد تو بغلم باشي

بغلم كردي،سرم پايين بود داشتم سكته ميكردم

گفتي فك ميكني ميتوني خيلي دوسم داشته باشي

گفتي فك ميكني منم ميتونم خيلي دوستت داشته باشم

گفتي فكرامو بكنم و بهت خبر بدم.

دوستت دارم

درست فكر كرده بودي

خيلي دوستت دارم.

عزاداري و غصه بسه براي همه چيز

از امروز خودمو جمع و جور ميكنم

اين قول و قراره اين هفته با خودم!

اتاق رو جمع ميكنم و ميرم دانشگاه

فردا رو از صبح زود ميشينم پاي كانسپت و قطعا تا شب همه ي كارهاش رو كردم

پنج شنبه رو هم خورده ريز كارهامو انجام ميدم و ميرم سراغ كارهاي يكشنبه

اينجوري خوبه فكر كنم.

١٤ روز ديگه تولدمه

يني ميخواد چيكا كنه؟اگه خوشحال نشم چيكا كنم؟

كاش حداقل كارگاه داشتيم تا اون روز.

+دوسش دارم دوسش دارم دوسش دارم.

داره رانندگي ميكنه

زل زدم بهش

حرف ميزنه

نميشنوم

نوره چراغ قرمز افتاده توي صورتش

قلبم تند ميزنه

به خودش مياد ميبينه زل زدم بهش

ميخنده ميگه اينجوري نگام نكن عوضي

نميتونم نگاش نكنم

جريان عشق بين ماست

فقط توي اين لحظه

و فقط پشته همين چراغه مسخره روي ورودي پل

عاشقشم همينجا و همين ساعت.

امروز به اين فكر كردم كه دلم ميخواد باقي عمرمو تو آمريكا زندگي كنم

و خب حتما ميرم يه روز.

دارم ماهو نگا ميكنم

دارم انرژيمو ميفرستم براي اوني كه زل زده به ماه و بايد جرقه ي عشقو بفهمه

بريد گمشيد اشكاي مزاحم

ميخوام ماهو ببينم.

فردا تولدمه

الان كناره هم دراز كشيديم

توي كيش

همه چي روال تر از چيزيه كه فكرشو ميكردم

تولدت مبارك عزيزم..

درست ٨روزه ديگه تولدشه و من هنوز كاري نكردم

خدايا كمك.

احساس ميكنم تو زندگي قبلي شوهره اسما بودم

اينو بايد اينجا مينوشتم تا وقتي كه يا اون يا من يادم بياد.

نرگسم حتما معشوقه اي بوده كه ولم كرده يا مرده:)

تمامه كادوهاش همونجوري كه تو روياهام ساخته بودم فراهم شدكيك هم همينطوردو دسته كادو داريم يكي مادي و يك جعبه ي معنويكادوي ماديش يه كيفه پوله مون بلانه كه يه دفه رفته بوديم و اون پسنديد ولي چون قيمتش زي

چرا اينقدر گريه ميكني؟چشمهات كم سو نشدن عزيزم؟كافيه،نيست؟از چي اينقدر ناراحتي دختركِ بيچاره؟ميدونم فقط مني كه جزئي از توام اين روزهاي تورو ميبينمميدونم كه چقدر داري ميجنگي،ميفهمم كه چجوري آدمهاو روابط

دلم ميخواد سرمو بذارم روي شونه هاش و فقط گريه كنمبراش همه چيزو تعريف كنمبدونه اينكه نگرانه قضاوت شدن باشمبهش بگم تقصيره من نبوده همه ي داستان زيره سره ايناسبهش بگم نميدوني چقدر سختي كشيدمبگم خداروشكر

ظاهرا اونقدرها هم كه فكرش رو ميكردم اوضاع خوب نشده بودهفقط همه چيز پنهاني و دور از چشمم اتفاق مي افتادهمدام آمارم رو از اينو اون ميگرفتن و من روحم هم خبر نداشت از چيزي تمامه اتفاقات باز هم آوار شدن رو

نرگس دارم به تو فكر ميكنمبه اينكه چقدر به نبودنت عادت كردم و چقدر حرف زدن باهات برام سخت و غيره معمولهبه كادويي كه برات فرستادمكتابه "تنها عشق حقيقت دارد" و سه ظرفه سفالي كه خودم برات ساختمشونبه عنوان

صبح ها گاهي براي صبحانه ميريم كافه لميز توي فرمانيه

حسه خوبي ميگيرم از اونجا

اونروز كه مثله هميشه دمه پنجره نشسته بوديم ديدم اسمه كوچه اي كه روبروشه "نرگــسِ"

ازم پرسيد زل زدي به چي؟

گفتم نوشته نرگس..

گفت درست ميشه

گفتم نه نميخوام درست شه فقط دلم تنگ ميشه

همين.

رفتيم سفر

اينبار ابيانه

عشق اتفاق افتاده؟

هنوز نه!

عشق اتفاق مي افته؟

كاش..

نميدونم وضعيت بر وفق مراد هست يا نه

روزها روي دوره تند افتادن انگار

كلافه ام

گاهي هم خسته ميشم از حرص خوردن

شبيه يه دستمال كاغذي كه نه تميزه نه كثيف

چروك شده فقط

نميدوني بندازيش دور يا از نو تاش كني